De Rupelstreek is een uniek landschap in Europa en de invloed van de mensen op de natuur kan er niet verborgen worden. Miljoenen jaren geleden zette er zich in de streek een laag klei af. Deze grondstof werd voor het eerst ontgonnen door de paters van de Sint-Bernardusabdij te Hemiksem en met de jaren bracht ze een sterke industriële groei in de Rupelgemeenten.

De 'steenbakkers' stelden veel vrouwen en kinderen - de goedkope werkkrachten - in hun bedrijven te werk en ze bleken verder erg vindingrijk waar het de uitbuiting van hun 'loonslaven' betrof : banwinkels, huurver-plichtingen en stuklonen. Toch bracht de baksteenindustrie ook de welvaart in de streek en zorgde ze voor de tewerkstelling van haar inwoners.

Met de mechanisatie en de teruggelopen vraag naar baksteen, verdwenen de familiebedrijven één voor één in de jaren zestig. In het volgende decennium werden veel ovens, loodsen, schouwen en andere getuigen uit het verleden geveld onder de slopershamer.

Op een bepaald ogenblik zal de oude manier van werken en wonen nog slechts een vage herinnering in het geheugen van de ouderen zijn. Oude prentkaarten vormen een blijvende, nostalgische herinnering aan 'de tijd van toen'. In dit boekje illustreren ze het produktieproces 'van klei tot baksteen' en laten ze de sociale levensomstandigheden van vóór 100 jaar herleven. Voor velen zal het een ontdekking zijn van oude begrippen zoals 'wijnen', 'hondsgat', 'vormelingen', enz.

Wie bijvoorbeeld denkt dat een 'kiekengat' naar een lichaamsdeel van een stuk pluimvee verwijst, moet er toch beslist deze uitgave eens op naslaan.