Vóór 1897 had Tervuren nog het gezicht van een boerendorp. Het kasteel van de prins Van Oranje, gebouwd na de slag van Waterloo en daarna bewoond door keizerin Charlotte, bleef na de brand in 1 879 als een puinhoop te midden van een verlaten park. Tot 1896 was er geen sprake van een „avenue”, wel stonden er twee rijen kastanjebomen: de „dreef” uit de tijd van Karei van Lorreinen. Einde 1895 begin 1896 komt er beroering in het leven in Tervuren. De koning wil het koloniaal gedeelte van de tentoonstelling in het Jubelpark te Brussel naar Tervuren brengen. In minder dan een jaar wordt het landelijk dorpje
herschapen in een Belgisch Versailles. Op de plaats van het verwoeste paleis wordt een museum gebouwd, de dreef verbreed, het omliggende veld omgetoverd in parkjes met allerlei soorten bomen en struiken en lager naast de vijvers zou een Kongolees dorp worden aangelegd. Om de volksmassa’s naar Tervuren te brengen kwamen er verkeersmiddelen. Het treinstation, in 1884 gebouwd aan de Albertlaan, werd verplaatst tot voor het museum met er naast een „halte” voor de elektrische tram uit Brussel en het stoomtrammetje uit Leuven. Onze wandeling door oud Tervuren begint aan het station.