Dit tweede boekje „Nieuwpoort in oude prentkaarten” behelst een stukje geschiedenis van de oude stad Nieuwpoort. De meeste prenten dateren van de periode voor de Eerste Wereldoorlog. Ook afbeeldingen van tussen de twee wereldoorlogen komen voor. Deze editie vormt een soort aanvulling op het in 1973 verschenen boekje. Elke afbeelding is voorzien van een tamelijk uitgebreid onderschrift, om een beter beeld te krijgen van de IJzerstad in de negentiende en het eerste kwart van de twintigste eeuw.

Met een zekere nostalgie hebben we het schilderachtige stadje van voor 1914 naar voren willen brengen door een aantal prentkaarten van oude, lage huisjes en een totaal ander straatbeeld. Daarin leefde de arbeider die vocht voor zijn „dagelijkse bete brood”, te midden van een grote kinderschaar. Velen waren aangewezen op de „dissteun” om in leven te blijven. De lonen waren te laag en er heerste groot gebrek aan werkgelegenheid. Werkloosheidssteun bestond toen niet. Brood, soep, kolen en zelfs kleding voor de kinderen werden regelmatig door het „Bureel van Weldadigheid” en door meer gegoede burgers uitgedeeld. Ook de parochiekerk met zijn kunstwerken wordt onder de loep genomen. Enkele afbeeldingen resten ons om aan te tonen welke waardevolle meubelen, altaren en beelden de hallekerk bezat. De Eerste Wereldoorlog heeft alles vernield.

Andere gebouwen van de stad worden ook niet over het hoofd gezien en vervolledigen wat daaromtrent in de eerste publikatie aan bod kwam. De vissers- en handelshaven, de boten, oesterputten, scheepswerf, sprotfabriek en de oude IJslandvaarders mochten zeker niet vergeten worden. Op de kaai klopte het hart van de stad. De Nieuwpoortse bevolking leefde
altijd met het wel en wee van zijn vissers mee. Ook een groot gedeelte van nijverheid en handel met werkgelegenheid lag aan de haven.

Als een van de drie totaal vernielde steden in onze Westhoek en ons Westland ontving Nieuwpoort het Franse oorlogskruis.

Onderwijs in de opvoeding van de kinderen is zeker een van de belangrijkste factoren. Vandaar dat enkele schoolfoto’s ingelast worden.

liet bruisende volksleven bracht afwisseling en verpozing in de dagelijkse strijd voor de boterham. Muziek werd langs muziekverenigingen om gespeeld. Met de balboog werd geschoten. Men hield van „velo-koersen”. Men woonde de toneelopvoeringen bij, door eigen volk voor het voetlicht gebracht. Onze stad is altijd een stad van reuzen geweest. Ze bezit de grootste Europese reus. Aan de hand van drie foto’s van de muziekvereniging „De Katholieke Fanfare” geven we de evolutie van het gewone burgerpak naar een soort militaire uniformdracht.

Enkele ambachten komen aan de beurt: touwslagerij, slotfabriek, oliefabriek, tegelfabriek, verfpoeder-fabriek en houtmagazijn.

Nieuwpoort-bad, met haar stijlvolle villa’s en hotels, overzet en „keuneschool”, vormde een niet onbelangrijk deel in de evolutie van stad naar kustgemeente. Dit ging gepaard met opoffering van heel wat natuurschoon, dat onherroepelijk verloren is. Met restanten moeten we ons tevreden stellen.