Hoewel de naam Belgium al in de dagen van Julius Caesar gebruikelijk was en het land in de geschiedenis van Europa altijd een belangrijke rol heeft gespeeld, zou het tot 1831 duren voordat het zich tot een onafhankelijke staat ontwikkelde. Volgens de uit dat jaar stammende grondwet had België een soort republikeinse monarchie moeten worden, waarin de vorst maar heel weinig te zeggen had, doch de eerste Belgische koningen hebben zich daar maar weinig van aangetrokken en zijn er vrijwel uitsluitend op uit geweest de macht van hun dynastie en hun land uit te breiden.

De eerste 'Coburg van België', Leopold I, was afkomstig uit een klein Duits prinsdom, waarmee niemand in Europa rekening hield. Hij trouwde met Charlotte, prinses van Wales, die voor hem haar verloving met de prins van Oranje, - de latere koning Willem I - verbrak, doch was reeds een jaar later weduwnaar, zodat zijn kans om prins-gemaal van de koningin van Engeland te worden voorgoed was verkeken. Nauwelijks tien jaar later was hij niet alleen koning van België, maar tevens hertrouwd met de dochter van Louis Philippe, een van de machtigste vorsten van Europa. Hij werd de Dearest Uncle, de hoog gewaardeerde adviseur van de jonge koningin Victoria, de 'mentor van Europa' en de 'nestor der souvereinen'. Zijn dochters zouden de gerespecteerde echtgenoten worden van zonen van dezelfde Habsburgers en Hohenzollerns, die vroeger zo op hem hadden neergekeken.

Zijn zoon Leopold II wist het bescheiden familiekapitaal enorm uit te breiden door de Kongo, waarop hij op listige wijze de hand had weten te leggen, meedogenloos te exploiteren en bracht verder opschudding teweeg door een reeks amoureuze schandalen. Zijn begrafenis was minder [...]