Dat België een uitzonderlijke plaats inneemt in de geschiedenis van de spoorwegen, hoeft niet meer gezegd. De eerste trein op het kontinent, het dichtste spoorwegnet ter wereld, als één der eersten een eigen ’ideologie’ voor de bouw van spoorwegstations, talloze uitvinders die verbeteringen aanbrachten aan lo-komotieven en technisch materiaal, ... te veel om op te noemen.

Hoe belangrijk de spoorweggeschiedenis ook moge zijn, en hoe rijk het patrimonium, het is duidelijk dat België er tijdens de laatste decennia niet erg fijngevoelig mee omgesprongen is.

Tal van belangrijke stations gingen onherroepelijk tegen de grond. Materieel werd eerder naar zijn schrootwaarde geschat, dan naar het historisch belang.

België bezit, in tegenstelling tot Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland, ... géén uitgebreid spoorwegmuseum.

En historische studies over het verleden van de ’trein’ in België ontbreken, of situeren zich op het niveau van de faits-divers.

Sedert de oprichting van de Vlaamse Vereniging voor Industriële Archeologie, in 1978, heeft deze zich steeds zeer sterk ingezet voor het bevorderen van studie, behoud en valorisatie van een zo belangrijk spoorwegpatrimonium en spoorwegverle-den. Men moet de verschillende afleveringen van VVIA-Berichten, later van het Tijdschrift Industrieel Erfgoed er maar op na slaan.

Nu, in 1985, ter gelegenheid van een Viering 150Jaar Spoorwegen, realiseert de VVIA een plan dat zij reeds sedert lang koestert, nl. de herdruk van het basiswerk van Aug. De Lave-leye, een werk dat in de loop der járen door tal van auteurs herschreven en afgeschreven werd, maar dat - alhoewel het uit 1862 dateert - thans nog steeds één van de belangrijkste studies vormt over de eerste kwarteeuw.

Het geeft een beeld niet alleen van de politiek van de Belgische Staat, maar tevens van de talloze maatschappijen die het web weefden. De Laveleye, direkteur van de ’Moniteur des Intéréts Matériels’, was in de járen 1860 een felle voorstander van [...]