Elewijt ligt op de grens van Brabant en Kempen, tussen Mechelen en Vilvoorde. Al naargelang de richting, waaruit men dit dorp nadert, maakt men kennis met telkens één van zijn belangrijkste aspekten.

Komt U uit Mechelen langs de Tervuursesteenweg, dan rijdt U, een paar kilometer voorbij Hofstade-strand, over historische grond : hier bloeide twintig eeuwen geleden een Gallo-Romeins dorp, op de plaats die nu door velden en verspreide villa’s wordt ingenomen.

Wie van uit de Bergse heide de gemeente binnenkomt, maakt onmiddellijk kennis met een aantal zeer oude plaatsnamen, zoals Dries, Tuilstraat, Veke-straat, en vele andere, wat bewijst dat hier de volgende dorpskom is ontstaan, die aanleiding gaf tot de oorsprong van de eerste parochie.

Beproeft men het vanuit Perk, dan treft men dadelijk na ’t oversteken van de Barebeek het hart van de huidige gemeente : een rechthoekig dorpsplein rechts van de steenweg, aan de oostzijde afgesloten door een stoere kerktoren die sedert zowat tien eeuwen een steeds wisselend dorpsbeeld heeft mogen meemaken.

Komt U daarentegen vanuit Eppegem de gemeente binnengewandeld, dan ontwaart U in een bocht van die landelijke steenweg de statige gevels van het Rubenssteen, midden een bosrijke omgeving van bomen allerhande. Dank zij dit bouwwerk is de dorpsnaam Elewijt wereldvermaard geworden.

Persoonlijk hebben wij er een tijdlang gewoond, genietend van de gastvrijheid van de prinselijke Juliensfamilie, in de schaduw van de slanke klokketoren. Langvervlogen herinneringen drukten op ons gemoed een onuitwisbare stempel, die wel eens de oorzaak zou kunnen zijn van ’t ontstaan van dit brokje geschiedenis, geschreven met een tikje heimwee naar dit rustige plekje en vervuld van heel veel dankbaarheid tegenover de gastvrije bewoners van dit dorp.