Toen wij met een groep zeventien-achttienjarigen door liet grote poortgebouw trokken en de poort met een grote smuk dichtsloeg rilde er eentje: "Wat een geweldige poort! Het is toch niet om ons op te sluiten!?".

Dat gebeurde op een warme julidag van het jaar '1938.

Al die jonge mensen wilden Broeder van de Christelijke Scholen (FSC) en volgeling van Sint-Jean-Baptiste de La Salie worden. Ze kwamen dan ook terecht in het noviciaat. Daar zouden ze afgezonderd leven van nog andere groepen.

Naast dit noviciaat was er een rusthuis (infirmerie) voor zieke en bejaarde broeders en een secretariaat of provincialaat dat huisde in het gebouw naast het priesterhuis. In de andere gebouwen huisden de broeders die in dienst stonden van bovengenoemde groepen en die in huis werkten of op het grote domein. Tenslotte waren er de klasbroeders die in de lagere school stonden in de nabijheid van het klooster. Dit complex droeg de naam van "SINT-WIVINAKLOOSTER”.

Het verhaal van dit klooster begon in 1897. Mevrouw weduwe Meution, geboren Clotilde Jeanne Octavie Dansaert, wilde in 1897 een 'kasteel' (het huidige priesterhuis) met bijgebouwen en park ter beschikking stellen van de Broeders van de Christelijke Scholen. Eerst werd een huurcontract opgesteld maar enkele maanden nadien bood mevrouw Mention de broeders het goed al te koop aan. In april 1897 kwamen de eerste broeders eraan.

In de 'huiskroniek' van de broeders in Groot-Bijgaarden schrijft Broeder justin De Vliegher in 1965: ''Wat al plannen voor Gods glorie en voor een heilig, veroverend leven heeft de genade doen ontluiken in de ziel van de ongeveer 2.336 novicen die van hieruit hun vlucht namen! Hoeveel schatten van gelatenheid en sacrificie - échte heiligheid nu - hebben hier, in de stille kamers van het rusthuis, met hun eindpunt ook een toppunt bereikt!"

1997! Honderd jaar Broeders van de Christelijke Scholen in Groot-Bijgaarden. Het leven van de broeders verloopt nu anders dan vroeger. De (bovengenoemde) groepen leven niet meer van elkaar afgesloten. En de toegangspoort blijft nu open. Ze slaat enkel dicht rond 19 uur en de smak waarmee dit vroeger gebeurde is nog dezelfde.

Op deze plaats wordt nog altijd gewerkt en intens geleefd. Het komen en gaan van buitenstaanders is niet in staat dit leven te verstoren. Broeders komen zich bezinnen of komen [...]