Met dit boekje "Houthalen in oude prentkaarten" willen we de oudere generatie enkele mooie verdwenen hoekjes en gebeurtenissen in herinnering brengen en de jongeren en ingewekenen laten zien hoe Houthalen er vroeger uitzag. Houthalen, gelegen langs de staatsbaan Luik-'s Hertogenbosch, was in het verleden een uitgestrekt boerendorp met weidse heidevlakten, bossen en barre zandgronden. Het dorp bestond uit een viertal woonkernen: 't Dorp, Laak, Lillo en Kwalaak.

In 1141 komt Houthalen in de geschiedenis. Toen kwamen de paters norbertijnen van Floreffc zich vestigen op Hengelhoef en bouwden er hun eerste abdijhoeve. Door de stipte naleving van hun korte en eenvoudige orderegel „ora et labora" (bid en werk) kwam de hoeve tot een buitengewone bloei en werd er besloten een andere abdijhoeve op te richten, een weinig noordwaarts van Hengelhoef, op een stuk afgekapt bos, genaamd "Calechtra" het latere Kelchteren. Op 3 april 1230 verzaakte Arnold IV het jus patrona-tus - eigendoms- en begevingsrecht — van de kapel van Laak (Capella in Lacu) gelegen in de nabijheid van Hengelhoef (juxta Hengeloo sita). De beide abdijhoeven bleven eigendom van de abdij van Floreffe tot aan de Franse revolutie. Toen werden ze verkocht als zwart goed.

Op 28 mei 1954 kocht de gemeente Houthalen het domein Kelchterhoef, groot 197 hectare 36 are en 80 centiare en omvattende de abdijhoeve met twee kleinere hoeven, nu hoeve "Jan" en hoeve "Mieneke". Alles werd met zorg herbouwd en ingericht als recreatiecentrum, waar verlofgangers en toeristen hun vrije tijd in rust en kalmte komen doorbrengen. Rust, waarvoor die lekebroeders geen tijd hadden, het stond ook niet in hun orderegel; vakantie, iets waarvan zij het bestaan niet eens zouden hebben kunnen dromen. Kelchterhoef vormt nu samen met Hengelhoef en Bokrijk een prachtig drieluik van Kempische stemming en schoonheid. Deze drie oorden van rust en ontspanning worden met elkaar verbonden door de toeristische weg, die als een lint door onze purpere heidevlakten slingert.

De inwoners van Houthalen leefden van de landbouw tot bij de opkomst van de kolenmijnen. Toen trokken de boerenzonen naar de mijnen in het Genkse, later naar Zolder, tot eindelijk ook hier met de boringen [...]