Het verhaal van de Oostkust is het relaas van een voortdurend gevecht
dat de mens tegen wind en zee heeft gevoerd. Ettelijke keren heeft de natuur genomen, soms gegeven. Zo werd in verschillende fasen de grond
aangevoerd waarop dan uiteindelijk de kuststrook is ontstaan.

Zonder de tussenkomst van de mens zou het echter nooit zover zijn
gekomen. Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen, en beginnen we bij het begin.

Ooit moet onze kust eruit gezien hebben als het huidige waddenlandschap dat je tussen de Friese eilanden en de kust in het noorden van Nederland en het aanpalende stukje Duitse kust vindt. Méér dan 2.000 jaar vóór onze tijdrekening vormde zich op "onze" "waddenplaten echter een duinengordel, waardoor de wadden stilaan van de zee werden afgesloten. Er ontstond een moerassig gewest waarop met de tijd een dikke laag veen groeide. Langzamerhand raakte de streek
zodoende bewoonbaar, zij het niet meteen op de meest aanlokkelijke
manier.

Naast het tamelijk onherbergzame karakter van het landschap was er
bijvoorbeeld ook nog het konstant overstromingsgevaar. Zo werd een deel van de kuststrook blank gezet omstreeks 200 voor Christus, toen de zee dwars door de "Oude Duinen" brak. Gezien het hier een eerste langdurige overstroming van onze kuststrook betreft, (die tot ongeveer 50 na Christus duurde), wordt het de Eerste Transgressie, meer bepaald de Duinkerke-1-Transgressie genoemd. Meteen wordt voor het eerst een deel van het veen bedekt met klei en zand, afgezet door het in- en uitstromend zeewater in de enkele vloedkreken die vooral ter hoogte van De Haan en Wulpen werden uitgeschuurd.

Dat alles nam niet weg dat de Menapiërs zich in de streek kwamen vestigen, ja, dat de Romeinen het zelfs de moeite waard vonden ze te komen onderwerpen, ook al moesten daar weinig toeristische routes langs knuppelwegen en veenbruggen voor gevolgd worden. Sporen van Gallo-Romeinse nederzettingen werden, voor wat de Oostkust betreft, gevonden te Bredene, Klemskerke, Wenduine en Zeebrugge.

Daardoor weten we dat de Menapiërs zeevaarders waren (de befaamde "Boot van Brugge", die bij het graven van de Zeebrugse haven werd gevonden, getuigt daar onomstotelijk van), dat ze er zoutziederijen op nahielden en dat de ganzenteelt druk werd beoefend.
Een nieuwe grote overstromingsperiode zet echter in omstreeks 400. De oude duinengordel wordt praktisch kompleet weggeveegd, en er ontstaan kreken van 2 tot 5 kilometer breed, die zich tot 10 a 12 kilometer landinwaarts uitstrekken.

Deze breiden zich steeds verder uit, zodat een ingewikkeld en fel vertakt net van kreken al vlug zowat het hele oorspronkelijke veenlandschap overdekt.

Veralgemenend mag gesteld worden dat tengevolge van deze Duinkerke-2-Transgressie de zee tot aan de lijn Oudenburg - Brugge - Aardenburg kwam, en dat de bewoners van de kuststrook zich uiteraard terugtrokken...

Eens temeer volgde daarop echter een "omgekeerd" natuurlijk proces.
De zee zette immers opnieuw grote hoeveelheden fijn slib en klei in de
kreken af, waardoor die gingen verlanden. Er ontstond met andere woorden nu een schorrenvlakte die langzaam maar zeker droog kwam te liggen. Komt daarbij dat de zee zich vanaf 700 trapsgewijs begon terug te trekken door een nieuwe zeespiegeldaling, wat het rijpingsproces van de schorren bespoedigde.

Vanaf het begin van de achtste eeuw wordt de kuststrook dan ook geleidelijk weer in bezit genomen door de mens. Aanvankelijk ging het om schaapherders die hier in opdracht van abdijen en andere grootgrondbezitters uit de aanpalende Zand- en Zandleemstreek hun dieren kwamen weiden.