Na de ondergang van het Franse keizerrijk was het de verbondenen, en dan vooral Engeland, erom te doen aan de Franse noordergrens een stevige bufferstaat te vormen. Men wilde immers tot elke prijs nieuwe expansiepogingen van dit land beletten. Het protocol van Londen besloot op 26 juni 1814 tot de oprichting van het Koninkrijk der Nederlanden. Willem I, die tijdens de laatste jaren van het keizerrijk nogal naar de gunst van Engeland had gedongen, werd de nieuwe soeverein. Zijn rijk zou de voormalige Zeventien Provinciën en het prinsbisdom Luik bevatten. Deze nieuwe toestand werd door het Wener-congres (22-9-1814 tot 9-7-1815) bekrachtigd.

Feitelijk mocht dit nieuwe rijk als een van de mooiste van Europa aangezien worden. Gelegen tussen de drie Westeuropese grootmachten, aan de delta van drie belangrijke rivieren, beschikte het over vruchtbare landbouwgronden in het Noorden, en een stevig gevestigde industrie in het Zuiden. Economisch gezien, kon men dus moeilijk beter vragen, te meer daar het Noorden nog heel wat overzeese bezittingen had, die een ruim afzetgebied vormden. Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat ons land na een vijftal jaren aanpassing, er economisch bovenop is gekomen. Deze eerste jaren, met een dieptepunt omstreeks 1817, brachten voor ons volk toch heel wat moeilijkheden mee. Eenmaal die aanvangscrisis achter de rug, ging het beter : het wegennet werd verbeterd en er werden nieuwe kanalen gegraven. De metaalnijverheid door de stichting van de Cockerillfabrieken en de wol- en katoenindustrie, bereikten een hoge bloei. De havens aan de kust en vooral Antwerpen, kenden een nooit geziene bedrijvigheid. De kolenmijnen in Wallonië dreven hun produktie op. Die economische opbloei had slechts één schaduwzijde. De linnenweverij in Vlaanderen zat volledig in de put en Willem deed niets om dit te verhelpen. Daar het vooral onze provincie was die van spinnen en weven leefde, bleven hier armoede en bedelarij langer dan elders in het land een grote plaag.