Als men het over de Knokkenaars heeft, kan men niet zo gewoon blijven stilstaan bij dezen die hier geboren en getogen zijn. Naast de „echte", of zij die afstammen van voorouders die reeds minstens sedert de negentiende eeuw Knokke bewonen, zijn er ook de „aangespoelden", of zij die zich hier kwamen vestigen. Met meer dan tien jaar verblijf wordt men een „droge aangespoelde", is men ingeburgerd en wordt men als Knokkenaars beschouwd.

Blijven dan de „natte aangespoelden" die als het ware nog hun leertijd moeten doormaken om volledig in de gemeenschap opgenomen te worden. Maar zij zijn reeds beter af dan de „vreemdelingen", zoals men de toeristen of zomergasten noemt.

Deze classificatie moet men vanzelfsprekend met een korreltje zout nemen, maar we dienen haar aan te halen om de grote waaier Knokkenaars te openen. In een badstad die pas in de twintigste eeuw goed van wal stak en waar sedertdien het aantal inwoners vertienvoudigde zijn velen gekomen, met initiatief bezield. Zij werden overtuigde Knokkenaars, naast de polderbewoners van 't Kalf, de Zoektenaars, de boeren van 't Hazegras of de dorpsmensen uit de kerkbuurt. Maar kent u ze nog?

Seder Paul Parmentier, uitvinder van een objectiefsluiter, hier de eerste foto's maakte, in 1889, zijn er meer fotografen geweest die de historie van de Knokkenaars in beeld hebben gebracht. Vóór de eerste wereldoorlog was Mauvy de fotograaf die vele groepen en gebeurtenissen op de gevoelige plaat vastlegde. Louis D'hont opende toen ook een „studio" met een hoopje zand en het decor der zee als achtergrond. Een andere oom van mij, Charles D'hont, was de enige die tussen beide wereldoorlogen in vele duizenden opnamen alles fotografeerde wat te Knokke in vereniging kwam, defileerde of groeide. Dan zijn er de anderen, onbekend geblevenen, die het gelaat van de Knokkenaars tot op heden vereeuwigen. Ik sloot me ten slotte ook aan, als liefhebber, als Knokkenaar. Ik beschikte over een massa fotomateriaal, waaruit een keuze diende te worden gemaakt. Met leedwezen moest heel wat terzijde worden geschoven. Doorheen de selectie zal men dan toch het wezen van de Knokkenaar terugvinden, zoals hij was en is, van het einde van de vorige eeuw tot nu, in 1975.