Het reproduceren van bouwkundige motieven roept onvermijdelijk geografische en historische reminiscenties op: de occasionele incursie van personen op de foto's vervult slechts een ondergeschikte of zo men wil een omlijstende functie.

De in deze publikatie verzamelde documentatie gaat een gans andere weg op: ze stelt de mens centraal en verdringt het geografisch-historisch kader naar de rol van een decoratief element. Deze optiek is maar bezwaarlijk vatbaar voor een vooraf getraceerd itinerarium. De disparaatheid van het menselijke optreden en de verscheidenheid van het sociaal gebeuren verhinderen een dergelijke, strakke gebondenheid. De cohesie valt veeleer te verwachten van de interpenetratie der markante, sociale uitingen met als blikvangers: de gezagsorganen, de jeugdgroepen, het bedrijfsleven, de sportbeoefening, het cultuurleven en de volkstypen. Het geheel wordt besloten met foto's uit Koningslo en Houtem.

Het chronologisch stramien, de periode van 1880-1940, bestrijkt een voor België allesbehalve rimpelloze tijd: de periode vóór de eerste wereldoorlog (1880-1914) bracht de voüe ontplooiing van de industrialisering met als nevenverschijnsel de bevolkingsaanwas (de aanhoudende demografische progressie tekende zich in Vilvoorde als volgt af: anno 1880: 8.802 inwoners; anno 1900: 12.992 inwoners; anno 1920: 17.875 inwoners; anno 1940: 25.875 inwoners); de bezettingsjaren (1914-1918) hielden de Vilvoordenaars bekneld in een eng wereldje van culturele, sociale en economische stagnatie; de naoorlogse tijd (1918-1940) werd gedetermineerd door een moeilijk overwonnen defaitisme en door een verbeten strijd tegen de economische onevenwichtigheid en tegen de waaghalzerij van enkele verhitte geesten.

De u voorgestelde reprodukties dringen even binnen in de belevenissen van de Vilvoordse bevolking. De in beeld gebrachte facetten van het historisch en folkloristisch stadspatrimonium voeren samen een verrassende pantomime op, die de huidige generaties wel eens heimwee zou kunnen bezorgen naar die „goeie, ouwe tijd"... De volledigheid nastreven in de naamvermelding van de gekiekte personen bleek ons zeer snel een hopeloze zaak. Wij inviteren de lezers dan ook het geheel van de publikatie te zien als een gemeenschapsspel met vele bekenden en ... enkele (? ! ) onbekenden. Aan u er een prettig, samenhangend geheel van te maken.

Gaarne richt ik mij in fine tot al wie het zijne bijdroeg om de reeks foto's zo gedifferentieerd te maken. Allen bied ik mijn oprechte dank aan en voorzeker aan het adres van de heer en mevrouw C. Van Campenhout, de heren V. en R. Van Landegem, P. Jacobs, J. Ceuppens en Comyn (Houtem). De verplichting een keuze te maken uit het mij toevertrouwde iconografisch materiaal verklaart een onomzeilbare onvolledigheid. Deze laatste beschouwing zet mij aan een vrome wens te uiten: „Ne tirez pas sur le pianiste! ".

Om het de lezer gemakkelijk te maken werden de volgende schikkingen getroffen: ten eerste: het volgen van de personages gebeurt van links naar rechts; ten tweede: niet teruggevonden namen worden door de term onbekend aangeduid.